Tego typu nadciśnienie sugerować może oporność na leczenie hipotensyjne. Najczęstsze przyczyny tego stanu to choroby miąższu nerek, naczyń nerkowych, zaburzenia endokrynologiczne jak choroba Cushinga, guz chromochłonny czy hiperaldosteronizm.

Zobacz też: Jak radzić sobie z nadciśnieniem tętniczym?

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe jest wywołane istotnym zwężeniem jednej lub obu tętnic nerkowych. U tych chorych dochodzi wzmożonego wytwarzania reniny przez niedokrwioną nerkę, co pobudza układ angiotensyna-aldosteron.

Do objawów sugerujących ten typ nadciśnienia należą: nagły początek nadciśnienia, ciężki przebieg, oporność na leczenie hipotensyjne oraz szybki rozwój nadciśnienia złośliwego. Obserwuje się rozwój niewydolności nerek po podaniu inhibitorów konwertazy lub antagonistów receptora angiotensyny II. W celu wykrycia tego schorzenia wykonuje się badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej oraz scyntygrafię nerek, a badaniem rozstrzygającym jest arteriografia nerkowa. Leczenie obejmuje angioplastykę tętnicy nerkowej, wprowadzenie protezy naczyniowej, korekcję chirurgiczną zwężonej tętnicy nerkowej oraz leczenie farmakologiczne.

Choroby endokrynologiczne prowadzące do nadciśnienia

Z zaburzeń endokrynologicznych spotyka się guz chromochłonny nadnerczy. To guz produkujący aminy katecholowe, które zwiększają napięcie układu współczulnego, co skutkuje między innymi przyspieszoną czynnością serca i skurczem naczyń. Objawy guza chromochłonnego to: wzmożona potliwość, bladość skóry, tachykardia, uczucie niepokoju, bóle głowy. W diagnostyce bada się poziom katecholamin i ich metabolitów w surowicy i moczu. Z metod obrazowych największe znaczenie ma tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny. Leczeniem z wyboru jest chirurgiczna resekcja guza z następową kilkuletnią obserwacją.