Najczęstsze wrodzone wady serca to ubytek w przegrodzie międzykomorowej i międzyprzedsionkowej, przetrwały przewód tętniczy, a także koarktacja aorty i zwężenie zastawki pnia płucnego.

Na czym polega koarktacja aorty?

Zwężenie cieśni aorty, inaczej koarktacja aorty, stanowi 5-10% wszystkich wrodzonych wad serca. Jest na ogół rozpoznawana w dzieciństwie. U większości pacjentów rozwija się utrwalone nadciśnienie tętnicze, często już w dzieciństwie i chorzy ci są narażeni na przedwczesne występowanie choroby wieńcowej. Wada ta jest częstsza u pacjentek z zespołem Turnera.

Na jakiej podstawie stwierdzimy u dziecka koarktację aorty?

Objawy u pacjentów, którzy dożywają do wieku dorosłego są zwykle minimalne i nieswoiste. Mogą to być bóle głowy, krwawienia z nosa, chłodne kończyny lub osłabienie kończyn dolnych. Do poważniejszych objawów należą dławica piersiowa i niewydolność serca. Zauważalny jest gorszy rozwój dolnej połowy ciała.

Osłuchując okolicę serca można wysłuchać szmer wyrzutu. Na kończynach górnych stwierdza się nadciśnienie tętnicze, a na kończynach dolnych osłabione tętno. W zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej można rozpoznać powiększenie sylwetki serca, poszerzenie aorty wstępującej.

Zobacz też: Do jakich powikłań może dojść w przebiegu nadciśnienia tętniczego?

Co można zrobić po rozpoznaniu koarktacji aorty?

W wieku 4-12 lat pojawiają się ubytki żeber, wynikające z krążenia obocznego przez poszerzone tętnice międzyżebrowe. Na pełne rozpoznanie z pomiarem ciśnień w komorze lewej i aorcie oraz gradientów ciśnień pozwala badanie echokardiograficzne. Leczenie może polegać na przezskórnej angioplastyce balonowej. Po tym zabiegu obserwuje się dużą częstość nawrotów. Inna metoda to przezskórna implantacja stentu. Metodą z wyboru u noworodków i niemowląt pozostaje korekcja chirurgiczna.